Bu sefer karşınıza sadece bir gezi yazısı ile değil bir sohbet yazısıyla karşınıza çıkacağım. Sizi Amasra'daki dostumuz Candan ve bir zamanlar Bartın İl Turizm Müdürlüğü ardından Karabük İl Turizm Müdürlüğü yapmış olan ve şu andada gezi turlarında rehberlik yapan sevgili İsmail Aktaşla tanıştırmazsam olmazdı. Candan arkadaşımız sağolsun bizi öyle güzel gezdirdi ki öyle yoldaşlık etti ki o olmasa gezimiz eksik kalırdı ve sevgili İsmail Aktaş'la bir öğleden sonra çay bahçesinde başlayan sohbetimiz öyle keyifli oldu ki akşam saatlerine kadar sürdü. Bu arada Amasra açıklarındaki batıklardan, Nuhun gemisinin nerede karaya oturduğuna, mitolojiden, Amasra tarihinden, ayak parmak falına kadar uzanan oldukça uzun ve keyifli bir sohbet yaptık.

Evet merak ettim.. Nuh'un gemisi nerede karaya oturdu dediğimde herkes benim gibi Ağrı Dağı'mı diyecek. Ama Ağrı dağı değil diyenler de vardır eminim.. Kimisi Cudi dağı diyor kimisi başka yerler.. Gerçekleri bir gün öğrenir miyiz bilmem. Nuh'un gemisinden bugüne bir kalıntı kalmışmıdır onu hiç bilemem. Benim bildiğim Nuh gemisini 120 yıla yakın bir zamanda bitirmişti. Bu kadar yılda yapılan bir gemi oldukça büyük olmalı diye düşünüyorum.

Bugünlerde verdiğim yazma molasının üzerine harıl harıl yeni yazılarımı hazırlamaya çalışıyorum. Safranbolu gezintimden sonra Amasraya yaptığım gezi yaklaşık 7 ay geride kaldı ama ben daha şimdi yayınlamak için çabalıyorum. Bu arada Amasra'da tanıştığım Bartın İl Turizm Müdürlüğü ardından Karabük İl Turizm Müdürlüğü yapmış olan ve şu andada gezi turlarında rehberlik yapan sevgili İsmail Aktaşla Amasra üzerine sohbetimiz sırasında bahsettiğimiz bu konuyu hatırladım ve sizlerle paylaşmak istedim. Bakın İsmail bey Nuh'un Gemisi ile ilgili neler söylüyor. Merak ettim İsmail beyin görüşlerinden sonra sizler ne söyleyeceksiniz.

Vakit tekrar hatırlatma vakti..

Oysa asla unutulmaması gerekenlerle yazıldı bu tarih...

Bugün 18 Mart, Çanakkale'de kanlarımızla yazdığımız destanın 97. yıldönümünde başta ulu önderimiz Mustafa Kemal ATATÜRK olmak üzere silah arkadaşlarını ve yüzbinlerce şehidimizi rahmetle anıyor, geçmiş yıllarda yayınlamış olduğum yazıyı tekrar yayınlıyorum.

Tarihimizi öğrenelim, bilelim ve sahip çıkalım diye.

Sizi hala geçmişin izlerinin tazeliğini koruduğu bir köye götüreyim. Daha önce bitireceğime söz verdiğim ama çok yoğun bir kaç ay geçirdiğim için bir türlü yayınlama fırsatı bulamadığım Safranbolunun bir köyüne. Yörük köyüne... Bir yerlerde Safranbolunun ilk yerleşim yeri diye okumuştum doğrumu bilmiyorum ama o kadar eski bir köy.. Zaten yüzlerce yıllık evleriyle meşhur.

Haftalar öncesinde Safranbolu gezintisiyle ilgili yazılarımı bitirdim ama bir türlü zaman ayırıp da bilgisayar başına oturup şuraya ekleyemedim. Daha önceki yazılarımda Safranbolu içinde yaptığımız gezintiyi ve Bulak mağarasını anlatmıştım. Sıra geldi Bulak mağarasından sonra gittiğimiz İncekaya Su Kemeri ve Tokatlı Kanyonuna. Hemen söyleyeyim buraya kadar gelmişken bu tarih ve doğa güzelliklerini görmeden dönmeyin. Siz bu yazıyı okuya durun bende bu arada Yörük Köyünü orada tanıştığımız Filiz teyzeyi ve Safrabolunun o güzel konaklarını anlatan yazımı hazırlayayım.

Safranbolu yazısını hazırlarken araya Ankara'ya yaptığım bir iş seyahati girince uzun bir yazı yazma molası vermek durumunda kaldım. Şimdilerde bayram gelmeden en azından Safranbolu ve Amasra yazılarımı bitireyim telaşesine girince geceli gündüzlü çalışmaya başladım. Seyahatlerimi yazarken genelde hafızamda herşey tazeyken yazmayı sevdiğimden sizlere aktaramadığım öyle çok yer kalıyor ki. Gezilerim ve yazılarım birbirine endeksli gidemiyor ne yazık ki. Bu yüzden bu sene bütün kış pek yerimden kıpırdamayıp (iki kere karlı dağlar hayalim var o hariç) bol bol yazı yazmayı planlıyorum.

Bu senenin senelik iznini bitirdim ve döndüm. Herkes Akdenize kaçarken ben Akdenizin kavurucu sıcaklarından kaçıp hep hayalini kurduğum, yapmak istediğim Karadeniz turuna ucundan kıyısından başlayayım dedim. Sonrasında yine Akdeniz kıyılarından gezintilerimize devam ederiz. Güney kıyılarındakiler güneşin yakıcılığı ile kavrulurken ben serin serin oturdum, gezdim.. Hatta çiseleyen yağmurun altında kahve keyfi yaptım. Ne güzel oldu etraf mis gibi koktu. Hele de tarihi bir dokunun içinde nostalji yapıyorsanız.

Yüzlerce yıl öncesinden kalma taş basamaklardan inerken ağaçların dalları arasından süzülen ışık hüzmeleri eşlik ediyor adımlarımıza. Ağır ağır ilerlediğimiz yolculuğumuzda karşılaştığımız insanların hayranlık nidaları yorgunluğumuzu azaltıyor, heyecanımıza heyecan katıyor bu yolculukta.

Sizi insanı büyüleyen bir koya götüreyim. Kızkalesini geçtikten hemen sonra göreceğimiz küçük bir koyun içine kurulmuş şirin mi şirin bir kasabaya. Ortaçağın Porta Calamie'sine doğru yol alalım ya da bugünün Narlıkuyu'suna.

Kızkalesi gezintimizin hemen ardından sıcak ve kalabalık bizi rahatsız edince daha önce okumuş olduğum yazılardan aklımda kalan küçük bir yere doğru yola çıktık. Sürekli merak edip okumanın güzel bir yanı da bu. Aslında hiç planımızda yokken burayı keşfedebildik bu sayede. Narlıkuyu hakkında zihnimin kıpırtıları arasında "Üç Güzeller Mozaiği" var. Son iki yılda takıntı yaptım, her gittiğim yerde arıyor buluyorum bu "Üç Güzelleri" Birde sakin ve huzurlu bir koy olduğu..

"Korikos'ta yaşayan Krallardan biri, bir kız çocuğu olsun diye gece gündüz Tanrıya yakarmaktadır. Sonunda dileği yerine gelir ve kız büyüdükçe güzelliği ve yardımseverliği ile herkesin sevgisini kazanır.
Günlerden bir gün kente bir falcı gelir. Kral onu saraya çağırtır, kızının geleceğini öğrenmek ister. Falcı prensesin eline bakınca irkilir ama bir şey söylemez. Kral zorlayınca, "Kralım Kızınızı bir yılan sokacak, bu yazgıyı hiçbir şey bozamayacak, siz dahi engel olamayacaksınız deyip oradan ayrılır.
Kral, kıza birşey söylemez ama düşüncelere dalar. Sonunda kıyıya yakın üçük bir adacık üzerinde, ak taşlardan bir kale yaptırmaya karar vererek kaleyi yaptırır ve kızını buraya kapatır. Olan biteni bilmediğinden kızı üzülmekte, günden güne eriyip gitmektedir. Günün birinde saraydan kaleye gönderilen bir üzüm sepetinin içinden çıkan bir yılan kızı sokar ve öldürür."

Bir yol macerasının hikayesini anlatayım mı size? Ama gülmek yok. Baştan pazarlığımı yapayım..

Siz hiç Adamkayalar diye bir yer duydunuz mu? Ben duydum. Fotoğraflarını da gördüm; görmez olaydım. İşte ne olduysa bu yüzden oldu zaten. Bu Adam kayaları o kadar çok kafaya taktım, o kadar çok görmek istedim ki taaa Mersin yollarında buluverdik kendimizi. Tabi ki amaç sadece Adam kayaları görmek değil ama beni en çok heyecanlandıran kısmı onları görmek.

Güzel bir antik şehre götüreyim dedim sizi. Ceren’in tabiriyle “koca koca eski taşlar” görmeye gidelim.

Orada bizi çok eski çağlara ait kalıntılarıyla  “Lagina Kutsal Alanı” ve binlerce yıllık öyküsüyle mitolojik tanrıça Hekate  beklemekte...

Siz; ünlü "Kaplumbağa Terbiyecisi" resmini yapan ünlü ressam Osman Hamdibey'in Muğla'nın Turgut Köyünde oldukça uzun bir süre yaşadığını ve buraya 12 yıl boyunca gidip geldiğini, dönem dönem yaşamış olduğu evin bir müze haline getirildiğini hiç duymuşmuydunuz. Ben duymamıştım şahsen. Hadi normalde duymamış olabilirim diyeceğim ama ben civarda neler var neler yok diye onca araştırma yapmış olmama, köy köy gezip tozmama rağmen duymamıştım. Ta ki izcilerle yaptığımız gezi güzergahında müzenin adını duyana kadar.

29 Nisan- 1 Mayıs haftasını Bodrum'da Pedasa Tarih, Kültür ve Sanat festivali kapsamında yapılan Pedasa İzci kampında geçirdik. Pedasa Bodrumda bulunan bir antik şehir. Konacık belediyesinin sınırları içinde kalıyor. Pedasa şenlikleri üç gün boyunca sürüyor ve biz izcilerde şenlikler boyunca Pedasa antik şehrinin yakınlarındaki şenlik alanı denilen mekanda kamp kuruyoruz.

Muğla, İzmir, Milas, Marmaris, Çanakkale, Kütahya, Ankara, Antalya'dan gelen 350 izci ve 69 liderle buluştuk bu güzel mekanda. Normalde bu kampı anlatmayı pek düşünmüyordum ama hem pek çok insanın bir izci kampını merak etmesi, hem de uzun zamandır bahsetmediğim bu olaydan bahsedip klasik gezi yazılarıma ara vereyim dedim. Kamp konusunda anlatacak çok fazla birşey yok aslında. Fotoğraflar benim kalemimden çok daha iyi anlatacaktır..