Eminim Muğla bizde olduğu gibi  pek çok insan içinde , sadece ilçelerine giderken yanından geçilen bir şehir.  Şehir merkezi hakkında bilgi toplarken forum alanlarında hep aynı izlenim vardı. Özellikle öğrenci yorumları “Muğla’da hiç bir şey yok” (Bende de var akıl veren birtane. Turkuaz bak şekerim fotoğraflara yaşadığın şehirde hiç bir şey yok muymuş gerçekten)

Yaptığım 3-5 hanelik köy gezilerin de bile hayranlık duyulacak birkaç şey mutlaka bulmuşumdur kendime. Muğla’ya gitme ve şehri tanıma hevesimiz de böyle geldi gündeme. Her ne kadar yaşayanlar “boşuna geliyorsunuz” deselerde benim çantamdan hiç çıkarmadığım gezi rehberimde şöyle yazıyordu. “Muğlaya gidip Saburhanedeki evleri görmeden dönmeyin”. İçinde eski evlerin bulunduğu bir yer kesinlikle boşuna değildir.

-Ne büyük yanılgı- Meşhur Muğla evlerinden birkaç örneği gezmeden önce içinde fosil bölümünün bulunduğunu bildiğim Muğla Müzesini aramaya başladık.

Muğlalılar nerede yaşadıklarını bilmiyorlar. Müzenin yerini en az 5 kişi ayrı tarif etti bize ve her biri şehrin öbür ucunu gösterdi. Yaklaşık 1,5 saat boyunca müze aradık. Hiç kimse müzenin yerini değil varlığını dahi bilmiyor. Bu arada iki kere şehir turu atmış olduk. Sonunda zorda olsa muradımıza erdik.

Müze birbirinden ayrı 3 bölümden oluşuyor. Bunlardan biri yukarıda bahsettiğim fosil bölümü. Muğlanın ilçelerinden birinde bir dağın eteklerinde yaklaşık 5 milyon yıllık üç tane ayrı fosil yatağı bulunmuş. Ceren’e fosiller hakkında bilgi vermek milyonlarca yıl öncesini önümüzde örnekleriyle anlatmak güzeldi. Yalnız şu milyon kelimesi mafetti beni. Bir yıl 365 günse 5 milyon yıl kaç gün eder muhabbeti bayılttı beni. Bence çok faydalı bir bölüm burası. Bu sayede hayvanlara ilgisi arttı National Geographic  Kids dergisine üye olduk.

Müzenin Gladyatör bülümü ise ayrı bir muamma idi. Günümüze gelen taş oymalardan, resimlerden, büyük gladyatörler ve hatta birbirlerini ne şekilde öldürdüklerini gösteren kılıcın nasıl saplandığını anlatan yazı ve resimler çok güzel olsalar -da- -burası Türkiyenin ilk gladyatör müzesi- Ceren’e anlatmak zor oldu. Neden, Niçin sorularının cevaplarını bulmaya ben zorlanırken ona  insanların birbirlerini öldürmek için neden dövüştüğünü ve bunu binlerce insanın seyretmek için doluşmasını nasıl anlatmam gerektiğini bilemedim.

Müze çıkışı, tarihi sokakların gezisi başladı bizim için. Tabi bir sürü yollar var. Hangisine gireceğiz nasıl gideceğiz derken rastgele yukarı doğru vurduk kendimizi.

Kapısının fotoğrafını çektiğimi evin, penceresinde yaşlı bir kadın laf atıveriyor bana. “O yazıyımı çekiyorsun kimse çözemedi onu” diyor. O ikinci katın penceresinde ben sokakta tatlı bir muhabbet yaşıyıveriyoruz. Evleri çok eskiymiş. “Rumlardan” diyor. Burayı bir milletvekili almış zamanında. Sonra onlarda milletvekilinden satın almışlar. Aslında teyzenin fotoğrafını çekmiştim ama “çekme” dedi bana. Hacılık varmış. Tamam dedim saygıda hürmetsizlik etmeyelim. 

Birinin size yol göstermesi yardımcı olması kadar güzel birşey yok. Biz hangi sokağa girsek nereye çıksak acaba ne arasak derken hızır gibi yetişen bey amca yol boyu birşeyler anlatıp durdu. Fotoğraf çekmek için durakladığım için sürekli geri kaldım ve doğru dürüst dinleyemedim. Ama harika rehberlik yaptı bize. Hafize ananın evini göstereyim size dedi. Yol boyu karşımıza çıkan evlerin hikayelerini anlattı. Saburhane turumuzda dikkatimi çekenlerden biri de bu oldu. İnsanları çok sıcak ve yardımsever. .

Beyaz kireçle boyanmış adeta giydirilmiş evlerin arasında dolaşırken kapılar dikkatimi çekiyor. Gerçekten muhteşem. Her biri birbirinden farklı. Daha önce Ayvalıkta, Cundada, Yeşilyurtta kapılar dikkatimi çekmişti ama sayıları çok azalmıştı. Burada ise hangi kapıya baksam üzerindeki işlemelere dokunma duygusu yaşadım. Bey amca ise "bacalara bak kızım bacalara" dedi. Şapkalı bacalar =))

Bu bacalar Muğlaya özgü imiş. Muğla evlerinin simgesi olmuş artık. 50 civarında yöresel bir kiremitten yapılıyormuş. Evlerin çoğu iki katlı ve çoğunun avlusu var.

Sonunda Hafize Ananın evine ulaştık (fotoğrafı yok) ama kapalıydı. Bir dahaki sefere kaldı bu 200 yıllık ödül almış ev. Doğrusu görmeyi çok isterdim. Biz bey amcaya yaklaşık 40 dakika süren yürüyüş, sohbet, anlatımları için  teşekkür edip yolları ayırdıktan sonra kaldık yine bir başımıza. Göksel farklı sokaklara dalıp o şekilde dönüş yapmamızı istesede ben onlara yetişeceğim diye çekemeyip aklımın bir köşesine yerleştirdiğim pozların peşine düştüm.