Geçen yıl yıl Zuzuma’da evde domates yetiştirmeyle ilgili bir haber okumuştum. O zaman “kim bilir ne kadar zevkli olur kendi yetiştirdiğin domatesi alıp yemek” diye düşünmüştüm. Aslında her zaman meraklı olmuşumdur bahçe işlerine ama bugüne kadar sadece balkonumda yetiştirdiğim çiçeklerle tatmin ettim bu hevesimi. Yine bir müddet önce agaclar.net diye bir siteyi keşfedip üye olmamla ayrı bir hevese kapıldım. İnsanların buldukları her tohumdan, neredeyse yedikleri her meyvenin çekirdeğinden üretim yapmaları ve bunu anlatmaları beni aynı hevese bir kez daha itti.

Ardiye gibi kullandığım arka balkonumu güzelce boşalttım ve bu seneki denemelerimde sebze bahçesi olarak orayı kullanmaya karar verdim. İlk denemelerimi kızımın çok istediği fıstık çamı kozalağından aldığım tohumlarla yaptım. Aslında önemli olan onun bunu bir sorumluluk olarak görmesi, tohumdan ağaç olana kadar büyümesini izlemesini sağlamaktı. İlk iş tabi ki fıstık kozalağı bulmaktı. Çok şükür bu konuda bir cennette yaşıyorum. Ağacından aldığım kozalaklar biraz bekleyince kendiliğinden açıldılar ve bir kozalaktan oldukça fazla tohum çıktı. Her bardağa tekli yada ikişerli diktiğimiz tohumların yaklaşık 50 tanesinden sadece 5 tane fire verince ben bu kadar fıstık çamını nereye ekeceğim diye düşünmedim değil. Bu sene Çanakkale’ye ne kadar zuzu gelirse hepsinin eline birer tane tutuşturacağım. İlk hediyelerimizde sevgili Peri Kızı ve Gökhan’a verdik. Kalanını da hepsini bir arada ekip bir zuzuma ormanı yapacağım. Yetiştirmesi tohumdan çıkmalarını izlemesi o kadar zevkli ki.  Ama öğrendiğime göre minik fidelerimi toprakla buluşturduğumda çoğu tutmayacakmış