Biraz sıcaklardan bunalmış Marmarislerin, kaçamak mekanını keşfettim geçen haftalarda. Binaya doymayan aç gözlü Marmarisin içinden kaçıp Turgut Köyünün az yukarısına saklanmış Şelaleye sığındım. Öyle güzel bir yerdi ki kendimi bir taşın altına saklamaya çalışan  tesbih böceği gibi hissettim.

Ağaçların nehrin üzerinde oluşturduğu dallardan oluşmuş yollarda, sulu, serin yemyeşil koridorlarında yürüdüm. Nehir ağaçlarla çevrilmiş bir koridor gibi. Verimli çürümenin kokusuyla zenginleşmiş bu yüzlerce gizli koridor... Mis gibi kokuyor...

Tembellik veriyor bana suyun hafif şırıltısı.. Hani küçük bir kayaya oturup ayaklarını uzatıp suya, su tenini okşarken gözlerin kapalı doğanın sesini dinlersin ya. O an sesler ne kadar farklı gelir. En kücük dal çıtırtısını, kuşların namelerini, kanat seslerini bile dinlersin. Sonra gözlerin  hiç açılmak istemez. Hep bu an sürsün ister.

Şimdilerde bu Mayıs güzelliklerini Mayıs havasını ganimet bilip elimdeki anları değerlendirmeye çalışıyorum. Yeşil ve mavinin seviştiği bu nadide toprakların keyfini sürüyorum.. Haftaiçinin vücuduma verdiği yorgunluğu alan nemli toprağa basıp , kendimi toprak üzerinde taşların altında hareket eden yüzlerce böceğin dünyasına bırakıyorum. Şimdilerde çimenler daha sararmamış kurumamışken, tazecik körpe filizlerin ayağımın altında ezilişini hissediyorum.