Acaba nasıl yaşarlar o evlerde? Yer sofrası mı kurarlar yoksa masa başında mı otururlar.. Ne yerler ne içerler merak ederim.. Fakir sofraların ev ekmeği yanına pişmiş tarhana çorbası içerken, soğan kırarken, ekmeği yemeğin suyuna banıp banıp ağzına götüren minik elleri hayal ederim..

Kapıları düşünsenize.. Her kapının ne anıları var. Kimler girdi o kapıdan kimler vurdu kendini duyurmak için evin sahibine.. Araladığı kapıdan yürüyerek içeri girdiğinde kimler karşıladı "hoş geldin" dedi. Bu evler ki bacalarında ne dumanlar tütmüş, ne kuşlar yuva yapmıştır çatı kenarlarına.

Her evin bir yaşlısı olduğunu hayal ediyorum.. Sanki mutlaka olmalı bu evlerde bir babaanne, anneanne.. Başında beyaz başörtüsüyle oturmuştur mutlaka evin baş köşesinde.. Geniş balkonlarında dayandıkları sedirde yün örer, oyalar işlerler, teneke saksılarda mutlaka fesleğenleri, naneleri yetişirdi.

Bir de genç kızları vardır değil mi bu evlerin.. Pencereden büyük bir beklentiyle bakar yolu gözlerdi mutlaka. Heyecandan kalbi duracak gibi olur, yavuklusu geçtiğinde yüzü kızarır utangaç utangaç başını çevirir. Çeyiz yapar büyük hayallerle...

Hele o sandıklar.. Ne çok severim eski sandığın ceviz kokusunu.. İçinden çıkan göz nurları, oyalar, patikler, bindallılar.. Binbir hayalle özene bezene yapılmış işlemeler..

Birbirlerine sırtlarını dayamış, hani bir felekat olsa hep beraber göğüsleriz dercesine  destek olan, hani mahallenin köşesinde kücük bakkalı, manavı olan bir zamanlar sokaklarında sopa üzerinde at koşturan, tahta tabancalarla oyun oynayan oğlanlar, yere attıkları kilimin üzerine bir kaç bebekle evcilik oynayan kızların bulunduğu mahalleler.. Tahta, tekerlekli arabasını iteleyen, üzerinde naylon selelerin, çamaşır leğenlerinin olduğu evin hanımlarının başına üşüşüpte evin eski eşyasını verip hangi leğeni alabileceğini hesaplandığı alışverişler..

Nasıl dayanmıştır omuz omuza o evler, zamanın hezimetine uğramış, yaşlanmış çok yaşlanmışlar.

Not: Evlerin fotoğrafları Çanakkale Kilitbahir köyünde çekildi.