Hani bazen işten bunalırız da kaçıp gitmek isteriz ya  bir yerlere..

Hani bazen  ne korna sesi, ne  araba gürültüsü, ne eksoz dumanı, ne  yüksek binalar ne de  insan gürültüsü... hiç birini çekemeyiz..

İstemem ne saray nede köşk..Şöyle yeşilliklerin içinde.. taş bir evde olsam.. Uzansam hamağıma, kapasam gözlerimi.. sadece cırcır böceklerinin sesini duysam.. Kuşları dinlesem.. Yaprakların dallarla dansını işitsem..

Köyün kücük kahvesinde akşamları sarı ışıkta kahvemi içsem...

Güzel sokaklarında gezinsem ama hızlı değil yavaş adımlarla...

Köye has taş evleri seyretsem...

Yeşil olsa ama yemyeşil olsa her yer... Zeytin ağaçları karşılasa beni... Yeşile doysam..

Gördüğüm herşey, dokunduğum herşey gülümsese bana..

Sokakları sessiz olsa çıt çıkmasa.. Arada zeytin gözlü çocuklar çıksa kapı aralarından.. Bazen de bir kedi geçse önümden..

Gri taşların görüntüsü içimi sıcacık yapsa.. Pencereme bir kuş konsa...

Kahvaltımı yapsam köylülerin yaptığı tereyağ, bal ile.. otlu gözleme ile.. taptaze yumurta ile.. kendi yaptıkları mis kokan zeytinyağı ile zeytin ile...

Burnuma kelebek konsa uzandığım şezlongda.. Elimle git desem. Gitmese beyaz kelebek hep etrafımda dönse..

Yuvasından başını uzatan güvercine ekmek atsam..

Kapıların çalsam bilmediğim insanların.. Sen kimsin demeseler bana. Buyur evladım buyur deseler sadece.. Hoş gelmişsen Tanrı misafiri deseler...

Unutsam dünyayı..herkesden herşeyden uzaklaşsam.. Huzuru hissetsem...huzura doysam...

Yine gitsem Yeşilyurt'a, Manici Kasrı'na... Erguvanlı Eve... Taş Eve... Yine gitsem Ali dayıya az muhabbet etsek.. Zeytinleri anlatsalar bana, sevmeyi, sevilmeyi.. Kendim olmayı, kendimi hissetmeyi hatırlatsa bana... Bi gitsem.. yine gitsem...