Bir taç gibi göğü sarmalanmış ağaçlardan oluşan tünelden sessizlik içinde ilerlerken sağ yanımızda beliren şehitliğin hikayesini dinliyoruz efkarlı sesiyle bize eşlik eden amcamdan..
"Balkan savaşlarında Edirne'nin teslim olduğu gündür o gün.  Ama bizim yiğitler teslim haberini kabul etmezler. Sadece dokuz askerdirler bu Jandarma Karakolunda. Ama yine de hiç tereddüt etmeden atarlar kendilerini düşman önüne. Her biri şehit olana kadar da vazgeçmezler vatan topraklarını savunmaktan.. İşte burası o kahramanların yeridir.."

Bir genç kızım diyor hayranlık uyandıran anıt. Güzelliği, zerafeti ve hukuk-u temsil ediyorum. Bir elimde güvercin var barış ve demokrasiyi temsilen, bu elimde ki belge de Lozan antlaşması...

Sonra bir de  tarihi gar var Karaağaçta.. Bir şato gibi yükselen, şimdilerde Trakya Üniversitesinin rektörlü binası olan otogar. Rapunzel olup o kulelere tırmanası, uzaklara dalgın bakışlarla dalıp beyaz atlı prensini bekleyesi geliyor insanın...