Ankara’yı dinliyorum Orhan Veli’ye inat
Ne rüzgâr esiyor hafiften
Ne de gözlerim kapalı
Denizin sesi de İstanbul’a has
Bütün renkler Ankara’da mat
Ankara’yı dinliyorum Orhan Veli’ye inat

Ankara’yı dinliyorum Orhan Veli’ye inat
Çankaya sırtlarından çan sesleri geliyor
Cinnah’ın dibinde yalnız kalmış minare
Tunalı Hilmi’de şuh kahkahalar
Kuğulu Park’ta insanlar rahat
Ankara’yı dinliyorum Orhan Veli’ye inat

11 saatlik Ankara yolu.. Sadece haftasonu için.. Yanında Nevşehir, Kapadokya turu hediye.. Olur mu? olur elbet.. "Yapma Elmas 2 gün için gidilir mi onca yol" deseler de, "delisin sen" deseler de, deli miyim? hayır değilim :) 

Uyumakla geçirilen yollar, dostların karşılaması, nezih Ankara turu, yörük yemekleri, hoş sohbetler ardından ikinci yolculuk, yorgunluktan kuş tüyü görünen yataklar, peri bacaları keşifleri, aşık olunan topraklar, peşinden koşulan günbatımları, yeni tanışılan dostlar ve Türk geceleri.. devam edermi daha, eder..  

Ama ilk durak Ankara..

Kızıma sözüm var. Bu sene Atatürk'ün hayatını işlediler ilk defa. O kadar soru sordu ki seni Anıtkabir'e götüreceğim diye söz verdim. Yol boyu sordu - Atatürk'ün öldüğü yere gidiyoruz değilmi? - Hayır Atatürk'ün şu anda yattığı yere ziyarete gidiyoruz.

Türküseven karşıladı bizi sabahın köründe. Kahvaltımızı yapıp hemen Anıtkabir'e doğru yola çıktık.  

Ben ikinci defa gidiyorum, eşim ve kızım ilk defa. Ama her zaman söylüyorum bir yeri rehber eşliğinde gezmek ayrı güzel. Bu sefer öyle yaptık. Rehber gezdirdi bizi adım adım..İnsan başka bir bakıyor sanki resimlere, başka bir hissediyor yaşananları.. Atatürk'ün en sevdiği atıyla olan tabloda atın 3 ayağının havada olduğunu farketmemiştim hiç, bu resmin rüyada görülüp yapıldığını, bazı tablolarda nereye giderseniz gidin tabloda ki gözlerin sizi takip ettiğini, hiç duymadığım savaş hikayelerini bilmiyordum açıkçası..

Aslanlı yolda başın yukarıda yürüyemezmişsin.. İlla ki başın eğik olacak, yoksa takılırmışsın mutlaka. Bu şekilde yapılmış, özellikle yapılmış.. Saygıdan, baş önde eğik yürünsün diye. Ve uzaklaştıkça Aslanlı yol yemyeşil görünüyor.. halı gibi..

 Atatürk'ün kullandığı arabaları seyretmek tüylerimi diken diken yaptı.. Yaklaşıp dokunmak istedim. Biliyorum ya oturdu o koltuğa sanki daha dün oturdu.. dokunsam hissedeceğim sıcaklığını.. 

Elbette ki duygularımızı dile getirdik sırayla.. Atamıza sözümüzü verdik.. Yolundan asla şaşmayacağımıza söz verdik.. İlkelerine sahip çıkacağımıza..

Daha anlatmak isterdim ama anlatılabilecek bir duygu değil bu. Yaşanması gereken bir duygu. Herkes gelmeli , görmeli mutlaka. 

Sizde gezin.. Mutlaka gidin.. Aslanlı yolda başınız önünüzde yürüyün.. Atamızı hissedin..dinleyin.. Yüreğinizi dinleyin.. bambaşka çarpacak inanın..