Okulların sömestr tatiline girmesini fırsat bilip hem Ceren’i yalnız bırakmamak hem de tatili ailecek geçirmek için bizlerde kış izinlerimizi aldık. Anlayacağınız şu anda tatildeyim =))) Bu yıl okul yönünden Ceren gerçekten çok yorulduğu için çok güzel bir tatil geçirsin istiyorum. Onun için en büyük  tatil hediyesi de teyzesinin ve anneannesinin yanına gitmek olduğu için Cumartesi gününün güzel güneşli bir sabahı yola çıktık. Oldukça yorucu bir yolculuk geçirdik.

Tatil gezilerini anlatmaya başlamadan önce yolda çektiğim fotoğrafları paylaşayım istedim. İzmir'e kadar gayet iyi güzel geldik. Aydın otobanından çıkışta benzincide ben kapıyı açma gafletinde bulundum. İlk soğuk şokunu orada yaşadım. İliklerime işledi resmen. O ana kadar camlar pencereler kapalı mutlu mesud keyif çıkardığım için cezalandırılma gibi oldu bu.

İkinci şoku Manisa-Balıkesir arasında yaşadım. Ceren arkada güzel güzel uyuyor, ben kitabımı açmışım okuyorum. Sanırım yarım saat kadar hiç gözümü ayırmadan kitap okudum. Bir ara başımı kaldırmam ile küçük bir çığlık atmam bir oldu. Her taraf bembeyazdı. Hangi arada karlı bölgeye geldik onu anlamadım. Önceleri keyifli keyifli keyifli manzaranın keyfini çıkartıp trafiğin durakladığı anlarda Ceren'in dışarı çıkıp kar topu yapmasına izin vererek geçirdik. Ama sonraları dakikalar ilerledikçe arabanın sürekli durup kalkması saatte 10 km. nin üzerine çıkamama gibi durumlar söz konusu oldukça canımız sıkılmaya başladı. Hafif hafif kar atıştırmaya başlayınca yolun buzlanma riski iyice endişelendirdi bizi. Önümüzdeki kamyonu seyrede seyrede  her noktasına girmiş çamurları bile ezberledim.

Yola çıktığımızı bilen herkes telefonlara sarılmış bizi aramaya başladı. Trafik yavaş yavaş ilerlese de ilerliyordu sonuçta. Babam ise 15 dakikada bir yaptığı aramalarından birinde kötü haberi verdi. Akşam Marmaris'ten otobüsle yola çıkan arkadaşım sabah 6 civarı varması gereken Değirmendere'ye hala varmamıştı. 7 saat rötar. Trafığin neden sıkışık olduğunu anlamış olduk. Kaza varmış. 5 saat şu an bizim bulunduğumuz yerde beklemişler. Eyvah dedim ne yapacağız şimdi.

Zaman geçtikçe Ceren de sıkılmaya başladı. Arkada durmadan yanımızdan ayırmadığımız kaplumbağası Kaçak'la oynuyor onu kucağında kazağının arasına sokarak ısıtmaya çalışıyordu. Güne damgasını vuran sözleri de o sırada sarf etti. Dışarıya bakıp bakıp "Ben artık Balıkesir'i hiç sevmiyorum" dedi. "Baksana adı üzerinde Balık-esir. Esir aldı işte bizi. Biz balığız ya"

Sonuçta bir kaç saatlik yavaş tempo ilerleyişle Susurluğa vardık. Yörsan da verdiğimiz yemek molası ardından yeniden yollara düştük. Bursaya gelmeden yeniden trafik tıkandı. Yol boyu sürekli kayan arabalar, kenara çekilmiş terk edilmiş araçlar, kaza yapmış araçları seyrede seyrede gelmek sinirlerimizi epey gerdi. Bir saat boyunca yerimizden bir milim oynadan bekledik. Aldığımız haberlerden hem kaza hem de buzlanmış yolu açıyorlarmış onu öğrendik.

Uzun bekleyişler, yolda bir kaç defa kaymalar, tipiye yakalanıp önümüzü görmeden ilerlemeye çalışma derken sonunda gece vakti memleketimize vardık. Şu anda kara ve soğuk havaya doymuş durumdayım. Tok açın halinden anlamaz misali oturduğum yerden kar özledim soğuk havayı özledim diye konuşmak kolaydı. Bir Uludağ ve Kartepeye gidip kayak yapmak hayalimiz vardı ama şu ana kadar kimseden evden çıkma cesareti çıkmadı. Bu tatili kedi gibi annemin kucağına kıvrılarak geçirsem mi diye düşünüyorum =))