Her yıl baharın gelmesiyle birlikte sadece doğa, çiçekler böcekler değil, köyler de şenlenmeye başlıyor buralarda. Nisan ayının ortalarına doğru başlayan köy hayırları Haziran ayına kadar devam ediyor. Camilerde, yerel gazetelerde bütün köyler sırayla duyuruyorlar hayır yapacakları günü, herkesi davet ediyorlar.

Biz de her Pazar günü hem köyleri gezmek bahane olsun, hem de gelenek ve göreneklerini yaşatan Anadolu insanıyla birlik olalım diye nerede "Hayır", orada biz misali dağ-tepe yeni yerler keşfetmeye çıkıyoruz...

Köye geldiğimizde hayır bahane biz gezelim şahane mantığıyla yola çıkarak kalabalık nereye biz tersine istikamette yarı boşalmış köy yollarında dolaşmaya başladık. En çok sevdiğim köy, henüz şehirleşme girdabına kapılmamış köy. Onların yaşam koşulları nedeniyle bize özentisi, bizim doğallıkları ve makinalaşmamış olmalarından dolayı onlara özentimizin git geli içinde seyretmeyi seviyorum oraları.  Hele Gelincik tarlaları yok mu...

Şu mevsimde en çok görmeyi sevdiğim görüntü Gelincik tarlaları. Biliyoruz çok var buralarda Gelincik ve Papatyaları aradık dakikalarca.  Gerçektende burada her buldukları boş toprak  parçasında fışkırmışlar sanki..

Akçapınar en azından bir köyde olduğumu hissettirdi bana. Henüz betonlaşmamış evler, evlerin bahçesinde yetiştirilen sebzeler, bir köşede kümesler, cam kenarında oturup oyalarını işleyen genç kızlar ve en çok sevdiğim görüntü her bahçede bir kenarda sıvama kaplanmış odun ateşi tutuşmaya hazır fırınlar. Burnum pişen ekmeklerin kokusunu alamasa da piştiğini bilmek yetiyor insana.

Bu teyzemle yolda karşılaştık. Güp gülen yüzüyle karşıladı bizi sokak ortasında. Elleri kınalı torunu ile birlikte yolu şaşırdık sanıp bizi hayıra doğru sürükledi. Yolda da bize bol bol bilgi verdi. Keşkek dağıtırlarmış hayırlarda. Uzun yıllardır gelenekmiş bu köylerde.

Baharın gelişini kutlamak, Allah'ın verdiği nimetler için, bol bereketi için, ürünlerini ekinlerini kıtlıktan, felaketlerden koruduğu için şükür etmek ve baharın gelişini kutlamak amacıyla yapılıyor Hayır. Çanakkale'de yaklaşık 200 yıldır süren bir Anadolu geleneği bu. İmece usulu bütün köylüler bir araya geliyor. Kimin elinde avucunda ne varsa, kimi bir baş hayvanını, kimi bir çuval buğdayını, kimi cebinde parasını çıkarıp veriyor. Yaşlı teyzemde bir keçi vermiş bunun için.

Hayırın yapıldığı alana geldiğimde büyük bir kalabalıkla karşılaştım. Bütün köylüler ve misafirler karışmış mevlüd dinliyorlar. Sabahın erken saatlerinde toplanmaya başlıyorlarmış. Bir yanda açılmış sergiler, oyuncaklar, dondurmalar almaya çalışan, koşturan çocuklar, bir yanda da bir araya gelmiş muhabbet eden, dualar eden köylüler.

Kimi köylerde keşkek yapılırken kimi köylerde nohutlu pilav dağıtılırmış. Keşkek yapımını da öğrendim. Bir gece önceden kazanlarda kaynatılan buğday, etle birlikte dövülüyor. Keşkeği dövme işi erkeklere ait. Yine imece usulu büyük tahta tokmaklarla erkekler tarafından sırayla dövülüyor. Keşkeği ne kadar döversen o kadar makbul. Karar verdim bir daha ki hayıra giderken sabahın erken saatlerinde gidip kazanlar başında keşkek döven pilav yapan köylüleri fotoğraflayacağım.

Öğle saati mevlüd bitti. Namazın ardından ikrama sıra geldi. Traktör tepesinde gelen keşkekler dağıtılmaya başlandı. Tepsi tepsi dağıtılan keşkekler ortada, herkesin elinde kaşık, ekmek muhabbet eşliğinde yenmeye başladı.