Yazın Altınoluk yolunda ilerlerken, arkadaşım parmağı ile işaret edip "şurayı görüyor musun?" dedi vadide bir yeri gösterip, "işte orası oksijenin en yoğun olduğu nokta. Üzeri sisli gibi farkettin mi? İşte Altınoluk köyü. Gerçek Altınoluk".

O gün bugündür aklımda yer etmiştir o köy.. Ne zaman yoldan geçsem gözüm takılır bulunduğu yere, içim karıncalanır bir vakit bulsam da atlayıp gitsem diye. İşte bir hafta sonunun ev sahibi Altınoluk köyündeyiz...

Ayaklarının altındaki eşsiz manzarayı seyretmeye doyamıyor insan. Zeytin ağaçlarının arasında manzara seyrine doyumluk.. Bir yandan böreklerinizi yiyeceksiniz, bir yandan koruk suyu yada karadut içeceksiniz.. Önünüzde deniz..Daha köye varmadan araştırdım mutlaka börek yenilmeli. Şimdi ismini unuttuğum köylü işi güzel peynirli börekler..

Eskiye ait ne varsa gözünün önünden geçiyor insanın. Geçmiş sisli perdesini aralıyor sanki her bir dokunuşla. Tek tek hissediyorsun maziyi... Pürüzleşmiş yüzeyine dokunuyorsun köşede duran aynanın... Kim bilir ne güzeller baktı sana, ne genç kızlar taradı saçlarını sevdalarıyla buluşmak için. Sisli aynanın içinden geçiyorsun sanki.. Sen soba kim bilir kimleri ısıttın karlı akşamlarda.. Kaç çocuk kartopu oynadıktan sonra soğuktan kıpkırmızı olmuş parmaklarını uzattı üzerine.. Kaç kadın iplik yaptı bu iğde..Şu elekten neler geçti, şu eyerde hangi atlar eyerlendi, ya toprak kap kim bilir kaç kişiye aş pişirdi maşıngalar üzerinde, mutfakları mis kokusuyla doldurdu. Köşedeki yer sofrasının etrafına doluşmuş çoluk çocuk aynı tencereye uzatıyor tahta kaşıklarını.. Sizde görebiliyor musunuz?

(150) yıllık geçmişe sahip Abdullah Efendi Konağı. Günümüze kadar hala dimdik ayakta.