Yorgun argın yapmış olduğumuz bir gezintiden dönerken eşime haritada gördüğüm bir yeri işaret edip ‘bak bu yolun ucunda  ismi Babakale olan bir yer var kesin içinde bir kale vardır hadi gidip bakalım’ dediğim için girdik Babakale’ye. Aslında bir gün özellikle gitmek lazım buraya, yoldan geçerken uğramak olmuyor. Ben sadece kaleyi gezebilecek gücü bulabildim kendimde sahile inip çay içme keyfine bile varamadım. Sonradan iş yerimde konuşurken “sahilde oturup kalamar yemeden mi döndün?” dediler.

Babakale Asya kıtasının en uç noktasıymış. Aynı zamanda tabi ki  Osmanlı döneminin de son kalesi olduğunu unutmamak lazım. Aslında güzelde bir hikayesi var. Burası burun olduğu için zamanında korsanlar tarafından sürekli saldırıya uğruyormuş. Bundan bıkan köy halkı birgün fırtına yüzünden bu limana sığınan Padişah III. Ahmed’e dertlerini anlatmışlar. III. Ahmed’de bir ferman çıkarmış. Ülkenin dört bir yanındaki mahkumlar eğer buraya  gelip kale yapımında çalışırlarsa serbest kalacaklarını buyurmuş. Sonuçta mahkumlar canla başla çalışır ve kaleyi yaparlar.

Kalenin tarihi 1750 li yıllara dayanır ve yapıldığında kale içinde 40 kadar ev varmış. Şu an hiç birinin izi bile kalmamış

Bu resimde kaleden sahil manzarası.

Yazın buraya tekrar gideceğim. Bu sefer gezemediğim camiyi, hamam’ı, çeşmeleri ve ‘Peksimet yemez Latif Baba’  türbesini gezeceğim. Bıçakçıları gezip sizler için fotoğraflayacağım. Sahile inip kalamarımı, karides tatlısını mutlaka yiyeceğim. Akliman plajında denize girip şifalı kumuna kendimi gömeceğim.