Az gittik, uz gittik, dere tepe düz gittik. Girdik bir köyün yoluna. Dedik bu yol hayır ola bizi götürür bilmediğimiz topraklara. Yaparız yeni yeni keşifler, en kötü ihtimalle Tanrı misafiriyiz der konuk oluruz köy meydanında.

Çanakkale'de merkezden çıktığınız anda her yanınız ormanlıktır güzel bir doğa yürüyüşü (Türkçe'yi unutanlar yada beğenmeyenler için karşılığı trekking oluyor) yapmak için bu kadar yol gitmeye gerek yoktur. Ama huyum kurumasın -inşallah- bulunduğum şehirde adım atmadığım yer kalmasın iç güdüsü ve bir arkadaşımın çantamdan ayırmadığım ayrıntılı Çanakkale haritasına bakarken "biliyormusun bu köyün yakınlarında taa Truva zamanından kalma su kemeri var" şeklinde kurmuş olduğu cümle beni otomatikman haritada parmağını bastırdığı noktaya odaklandırdı. Yani Kemerdere'ye..

Tabela işaretleri bitipte biz uzaktan uzaktan ağaçların içinde bir kaç evden oluşan köyü görünce kendi aramızda baya bir tartıştık. Güre'de Kavurmacılar köyünü anımsattı bana uzaktan görüntüsü. Merak ederim hep birkaç kişi toplanıp neden böyle dağ başında uzakta bir yerde ev kurar yaşarlar. Ne yerler, ne içerler, neyle geçimlerini sağlarlar. Yaz kış bir kaç ev bir kaç aile görüşüp dururlar sadece.

Köyün içi pek güzel geldi bize. Sessiz sakin yürüyüş yaptık. Kimseyle karşılaşmadık. En sonunda bir evin bahçesinde oturmuş birilerini gördük. Ayşegül diye arkadaş vardı yanımızda. Pek tatlı dilli pek canı yakındır. Güleryüzüyle feth etti iki dakikada köylüleri. Bize köyde yürümemiz gereken güzergahı, su kemeri yolunu gösteren sakinler  dönüşte mutlaka uğrayın bir kahvemizi için diye davet ettiler.

Elimizde sopalarımız ağaçların içinde nefis bir doğa yürüyüşü yaptık. Attığımız her adımda da iyi ki gelmişiz ne kadar güzel deyip durduk. Temiz havadan oksijenden midir bilmiyorum ama Ceren'de bile en ufak bir yorgunluk belirtisi olmadı.

En sonunda Su Kemerini bulabildik. Doğrusu ben bu kadar sağlam bir şekilde ayakta kalacağını düşünmemiştim. Daha yıkıntı bir kaç kırık kaya parçası bekliyordum. Ama manzara nefisti. Düşünsenize yüzlerce yıl önce Truva şehrine su taşıyan bir kemere bakıyorsunuz. Ben yine engin hayal gücümle  kendimi  taa o zamanlara götürüverdim  =))) Zırhlarını giymiş at üzerinde ilerleyen Truva savaşçılarının geçişlerini hayal ettim.

Su kemerinin etrafından dolaşıpta başka bir yönden köye girdiğimizde dikkatimi çeken küçük bir ayrıntı. Güzel bir ev değil mi? Ama ilgimi çeken bu evin güvenlik kamerası vardı =)

Sonradan öğrendim ki bu köy satılıkmış. Bu köye ait arazilerin oldukça büyük bir bölümünü bir turizmci almış. Burasını restore edip doğa içinde göleti, kemeri, doğal yaşamı ile turizme açma planı yapmış. Sonra bazı aksilikler çıkmış. Dedikoduya göre =) köyden iki üç kişi satmamış arazisini. Ya bu nedenden ya da hukuki başka sebeplerden hayali gerçekleşmemiş. Şimdi bu köyü satıyormuş sahibi.

Köy satılır mı satılmaz mı bilmem. Ama biz çok beğendik burayı. Harika bir yürüyüş alanı ve görsel bir zevk. Tamamen özelleşmeden gezebildiğim iyi olmuş. Sonra belli mi olur etrafını sarıverir çitler ve girilmez levhaları.