Güzelliğini, doğallığını, dokunulmamışlığını resimlerin anlatamadığı gösteremediği bir yer Gölyazı.. Belki dünyada eşine nadir rastlanır bir özellikle kışın ada, yazın yarımada.. İnsanları temiz, pak..Doğal kalmış bozulmuşlukların arasında kaybetmemiş kendisini..

Bursa'dayız... Ulubat gölünün kıyısında... Hani dedim ya yazın ada kışın yarımada... Nasıl tarif edeyim diye çok düşündüm.. Ama sonra bir başkasının yaptığı tarif en güzel anlatılım oldu benim için. 8 rakamını düşünün. Tıpkı 8 rakamı gibi Gölyazı.. İşte o 8'in tam ortasında ki birleşme noktası bu resimde gördüğünüz köprü... Yazın sular çekilince böyle yarımadaya dönüşürken kenarlarına kayıklar bağlarken, yürüye yürüye üzerinden geçerken, kışın göl öyle yükseliyor ki bu gördüğünüz köprü zor görünüyor. İşte o zaman gerçek bir ada oluyor ve karayla tek bağlantı bu köprüden sağlanıyor...

Severim ben dar sokakları bilirsiniz.. Yine öyle dar sokaklar.. Önce arabayla bir tur atayım dediğim sonra arabayı bırakıp yürüyerek ada etrafında dolaşmayı tercih ettiğim güzellikte sokaklar.

En çok da leylek yuvalarına hayran kaldım.. Neredeyse her direğin üzerinde devasa yuvalar... Bilirmisiniz ne öğrendim leylekler yuvalarını her yıl gelir aynı yerde bulurlarmış. Önce erkekleri gelir yuvayı tamir eder sonra yaklaşık bir hafta sonra dişisi gelirmiş.. Peki ya bozulan yuvalar ne oluyor.. İnsanoğlu bu ne böyle deyip hiçmi bozup yok etmiyor o yuvaları.

Sardunyaları severim.. Evlerin kenarlarında tenekeler içinde rengarenk sardunyaları görünce bir başka seviniyorum..

Oturmuş mahalleli yolun ortasına, acep ne yaparlar dedim kendi kendime.. Bir durum mu var. Daha yolun başında beni görür görmez çağırdılar. "Yanlış yoldasın sahile aşağıya ineceksin.." "Yok dedim doğru yoldayım, sahili değil köyün içini geziyorum"

Toplanmış mahallede köyün kadınları, bir yanda kazanlar kaynıyor çamaşır yıkanacak , bir yandan ateşler yakılmış közde biberler patlıcanlar pişiyor..  Bir yanda dizilmiş işini yapan dantelini ören kadınlar... Bir muhabbet ki bir muhabbet..

Ah dedim bu görüntü bana yabancı değil. Ağ örüyorsun teyzem... Ne ağı bu.. Köy geçimini balıkçılıkla sağlıyormuş. Özellikle kerevitle.. Gölmüş geçim kaynakları. Kadınlar dokurmuş ağları burada.. Hatta erkeklerle çıkarlarmış balığa.. Öğreneyim dedim ama ı ıh yine beceremedim. Kücükkende beceremezdim adada. Öyle hızlı hızlı nasıl yaparlar anlamam.

Öyle güzel sohbet ettik resimler çekildik ki.. Hiç ayrılmayacaktım oradan az daha.

Kerevitler böyle sepet ağlarla tutuluyor sanırım. Gölün bereketi bol olsun.. Rızıkları tükenmesin inşallah...Hoş sohbet yardımsever eli açık insanlar.. Hangi kapının önünden geçsem yabancı görüp hoşgeldin dediler, ya bir bardak su yada bir yiyecek parçası tutuşturdular elime. Mubarek günde bir lokma bir şey al kızım dediler.. Apartmanımı düşündüm sadece 3 daireyi tanıyorum.. karşı komşum kim acaba bilmiyorum..

Zamanın birinde çoookk eskilerde burada bir krallık varmış.. Kralında güzeller güzeli bir kızı. Bugün Mustafakemalpaşa'nın bulunduğu yerdeki ülkenin kralı (Melda ülkesinin kralı)bu kızı oğluna istemiş. Ama kızın gönlü yokmuş oğlanda. Babasıda kızını vermemiş krala.. Bunun üzerine Melda kralı sen kim oluyorsun da bana kızını vermiyorsun deyip kızmış.

O zamanlar göl yokmuş buralarda..  Şehir varmış gölün olduğu yerde.. Melda kralı ülkeye dökülen akarsuyun yönünü değiştirtmiş cezalandırmak için ve buradaki krallığı sular altında bırakmış.  İşte o su birikmiş bugünkü Ulubat gölünü oluşturmuş..

Hikayeyi anlatan amcam gidince bir başkası söze karıştı.. Hani sular çekiliyor ya işte o zaman evlerin çatıları görünür biliyormusun. Orda gerçekten batmış bir şehir var....

Adalar var gölün ortasında.. Acaba Bursa şehri kendisine ait adaları olduğunun farkında mı? Üzerlerinde yaşam yok.. Ah zamanım olsa da bir kayığa atlasam dolaşsam şu gölde biraz.. Bir günbatımı birde göl gezintisi hayalim kaldı buraya ait.. Göl resimlerini daha önce atmıştım o yüzden yeniden atmıyorum. Bakmak isteyenler buraya

Köyün etrafındaki sur kalıntıları acaba hangi sırları paylaşıyor.. Ne hikayeler dinledim ağızdan ağıza dolaşan.. Bu surlardan gece yarısı gelincikler inermiş göle.. Bu yüzden geçemezmiş kimse buradan o vakitlerde.

Sadece dört duvarı ayakta kalmış kilise.. Bu kadarı bile zamanındaki ihtişamını anlatmaya yeterli geldi bana.. İçini otlarbürümüş olsada, çatısı artık çökmüş olsada...