Japon turistlerin büyük bir özenle hazırladığı çay seremonisini izliyorum feribotun dayandığım küpeştesinden. Oturduğu bankın önüne çektiği sandalyede büyük bir özen ve ince bir narinlikle hazırlığını yapıyor. Çantasından çıkardığı porselen kaba küçük termostan döktüğü yeşil özü ve sıcak suyu ekliyor. Erkeklerin traş fırçasına benzeyen ama tahtadan yapılmış bir aletle karıştırıyor. Önce bir yudum ardından küçük yudumlarla bir dikişte içiyor. Bütün bunlar yavaş çekim gibi hiç acele etmeden büyük bir özenle yapılıyor. En son elindeki seramik kabı bırakıyor ve yanındaki japon arkadaşlarına Japon usulu selam veriyor.

Kuzulimanı

Gözümü Japon turistten ayırıp ilerde belirmeye başlayan ada siluetini izliyorum. Dürbünle baktığım çorak tepeler ve kıyıda görünen bir kaç ev bedenimde düşkırıklığı duygusunun kaplanmasına neden oluyor. "Gökçeada burası mı" diyorum kendi kendime. "Bu  çorak topraklarda ben ne yapacağım"

Olympos"ta yaşamaktan vazgeçen Poseidon"un kanatlı atlarıyla birlikte yaşadığı adadayız. Gökçeada'da

Kaleköy

Kuzulimanı'nın internette anlatıldığı gibi çay bahçeleri ile dolu (sadece bir çay bahçesi var) gözde bir mekan olmadığını anlayıp merkeze doğru yol alıp adanın yaz günlerinin en canlı yeri olduğunu duyduğum Aşağı Kaleköy'e yerleşip ada turumuza başlıyoruz.

Zeytinliköy

Madam Dibek

Köyün kendine özgü eski sokaklarının arasında dolaşıp köy meydanında Madam'ın yerinde, adanın meşhur dibek kahvesinden içiyoruz. Kahvenin özelliği dibekte dövülmesi. Sahibi ile sohbet ediyoruz. Madam'ın oğluymuş. Madam 2003 yılında vefat etmiş. Bize fotoğraflarını gösteriyor ve anılarını anlatıyor. Dibekte kahve nasıl dövülür uygulamalı öğreniyorum =))

Tepeköy

Zeytinliköy'ü bırakıp adına yakışır en yüksekte kurulmuş Tepeköy'e varıyoruz. Zeytinliköy gibi Rum yapıları burada da dikkat çekiyor. Adanın bütün köylerinin sokaklarında gezmek aynı keyfi veriyor insana.

Köy sokakları o kadar ıssız ki "kimse yaşamıyor mu acaba" diye düşünüyoruz. Zeytinliköy'de de Tepeköy'de de sadece meydanlardaki birkaç dükkan sahibi dışında kimseyi göremiyoruz. "Baba Yorgo" nun ev şarapları meşhur. Gitmişken meydandaki yerinde tadlarına bakıp üzüm kokan şaraplarından almalısınız.

Çeşm-i Yar

Karnımızın acıktığını hissettiğimiz anda haritada Çeşm-i Yar denilen yeri merak ediyoruz. Burası 650 yıllık bir çınarın gölgesinde buz gibi akan tarihi çeşmesi bulunan piknik yeri. Bizi masaların üzerinde yaprak yemeye çalışan keçi karşılıyor. Köylerin dar sokaklarında sıcakta gezmenin verdiği hararet ile buz gibi sudan içip gölgede serinliyoruz. Manzara nefis. Tam karşıda Semadirek adası var. Öyle güzel esiyor ki hiç ayrılmak istemiyoruz.

Dereköy

Ve bir zamanlar Türkiye'nin en büyük köyü olan, (1950) haneli, şimdilerde terk edilmiş, en fazla 30-40 hanenin yaşadığı Dereköy'e varıyoruz. Şu anda yaşayanlar büyük çoğunlukta Rum yaşlılar. Öyle aileler değil. Bir evde yaşayan bir yaşlı.

Uzun uzun yaşıyoruz terkedilmişliği, yalnız köyde. Pencerelerinde perde olmayan boş hayalet yapıları seyrediyoruz. Köyün girişinde çınar ağacı altında, tezgahında yöresel yiyecekler satan kadının kızı çıkıyor her sokakta karşımıza. Anlıyoruz karın ağrısının nedenini. "Gel bakalım rehberlik yap bize" diyoruz bu koca terkedilmiş köyde. Mutlu oluyor 3-5 kuruş harçlık alacağına.

Tarihi Çamaşırhane

Eskiden köylü kadınlar tarafından ortak kullanılan köyün çamaşırhanesine götürüyor bizi. Bir yanda hala "bitmem ben" dercesine akan suyu, çamaşır yıkanan taşları ve su kaynatılan ocakları. Bir zamanlar köyün çamaşır yıkama günü olurmuş. Bütün kadınlar gelir burada ocakları yakar, çamaşırlarını yıkar bir yandan da köydeki olan bitenleri paylaşırlarmış. Rumlardan sonra Türkler de kullanmışlar çamaşırhaneyi. Hatta "benim annem de bir zamanlar burada yıkarmış çamaşırlarını" diyor küçük rehberimiz.

Çatısı çöken Zeytin fabrikası

Yıkılan iplik fabrikası                                         Zeytin fabrikasından

Ardından eski zeytinyağı ve iplik fabrikasına götürüyor bizi. Her ikisi de çökmüş. Makinalar tahtaların altında kalmış. "Bu nasıl bakımsızlık bu nasıl vurdumduymazlıktır" deyip üzülüyoruz gördüklerimize.

Mola verdiğimiz köyün kahvesinde çaylarımızı yudumlarken kücük rehberimizden başka bir insan görmüş olmanın mutluluğu ile amcamla sohbete başlıyoruz. Bir kaç dakika sonra bizim gibi köyü gezen bir çift daha katılıyor bize. Dereköy'ün yangına ilk müdahale ekibindenmiş. "O kadar orman varmı bu adada hepsi çorak tepeler" diyoruz. Gülüyor. "Adada 28.000 hektar orman var" diyor. "Öbür taraflarda göreceksiniz." Asıl Çanakkale Bayramiçte oturuyormuş. Mevsimlik geliyormuş buraya.

Dereköy'de eski dükkanlar

Eskiden diyor bu köy o kadar büyükmüş ki Yunan adalarının bütün ihtiyacını karşılıyormuş. Birbirlerine omuz yaslamış terkedilmiş dükkanlara bakıyoruz. Biri kasap, biri manav, biri bakkal, berber.. Şimdi bomboş olan sokakların bir zamanlar köylüler tarafından doldurulduğunu hayal ediyoruz.

Şirinköy Yarıaçık Cezaevi

Bir zamanlar Rumlar ve Türkler burada yaşarken devlet politikası!! uygulanmış. Şirin köyün oraya yarıaçık cezaevi kurmuş bizimkiler. Hükümlüler sabah çıkıp akşam dönüp yoklamaya katılıyorlarmış. Bu arada pek çok olay yaşanmaya başlamış. Hırsızlıklar, halkı  rahatsız etmeler falan. Rumların da burada 5 kişiyi öldürmesi sonrasında gerginlik iyice tırmanmış. "Asayiş sağlanamıyor" gerekçesiyle asker çağrılmış adaya. Rumlar biraz da baskı altına alınarak göçe zorlanmış köyden. Bu köylülerin kendi anlattıkları tabi. Doğruluğunu bilemem.

"Köy niye bu kadar başıboş bırakılmış neden hiç bakmıyorlar" diyorum. "İzin mi var? Çivi bile çakamıyoruz. Sit alanı ilan ettiler. Yıkılacak yerleri görüyoruz ama onaramıyoruz" diyor. Yasak. Hele bir de Rumların mezarları ile ilgili bir hikayesi vardı ki çok uzun sürecek diye anlatamıyorum şimdi

Dereköyden çıkınca haritada Marmaros yazan, şelale olduğunu bildiğim yola biraz olsun serinleriz diyerek sapmaya kalkıyoruz. Ama yol askeriye tarafından kapatılmış. Sonradan öğrendiğimize göre şelale yanında piknikçiler çok ateş yaktığı için yangına önlem olarak yazın kapatıyorlarmış. Vurdum duymazlığımızın örnekleri çok olduğu için hak vermemek elde değil.

Gizli Liman

Yolumuza devam ettiğimizde adanın yeni köylerinden Uğurlu köyü sınırları içindeki Gizli Liman'a varıyoruz. Uçsuz bucaksız görünen (yaklaşık 1,5 km imiş) kum plaj tamamen bakir ve hiçbir yapı yok. Yüzme fikri cazip gelse de bir sonraki plaja bırakıp hedefime doğru en uç noktaya ilerliyoruz.

İnce Burun

İşte Türkiye'nin en batısındayız. Güneşin en son battığı nokta. İnce Burun. "Bir de güneşin doğduğu ilk noktaya gitmeli" diye mırıldanıyorum eşim kötü kötü bakıyor "Sakın niyetlenme !" gibisinden =))

Laz Koyu

Gizli Liman'dan sahil yoluna devam edince Laz Koyu tabelasını görüp sapıyoruz. Deniz güzel, kumu güzel uzun plajı görünce günün yorgunluğunu atma ve serinleme molamızı burada veriyoruz. Hemen üzerinde güneşin yakıcı sıcağından kaçabileceğiniz, soğuk birşeyler yudumlayacağınız minik bir işletme var.

Şimdilik bu kadar. Yazacak zaman bulabilirsem devamı gelecek.. Merak ederseniz  tabi =))

Not: Yazının devamı için tıklayın