Yeni yılın bu ilk günlerinde  gökyüzünde hala kara bulutlar yok, Çanakkalenin hala o uçuran rüzgarı yok, hala şapka bere kullanmadan gezebiliyoruz sokaklarda. Sabah uyanıpta hafif serin ama pırıl pırıl parıldayan güneşi görünce, sabahın erken saatlerinde sahile inip balıkçı teknelerinin motor sesini duyunca, tuhaf bir huzur kaplıyor insanın bedenini. Bulutların arasına kaçmaya meyilli bu son güneşi kaçırmamak adına yılın ilk mangalını yapmaya niyetleniyorum. 'Keşke' diyorum 'keşke Ulaşlı'da olsaydık.  Şimdi göl ne kadar güzeldir.'

Ulaşlı Saklıgöl. Gerçekten saklanmış bu göl dağların arasına. Kocaeli'ne her gittiğim de apartmanların arasından kurtulmak istediğimizde kendimizi attığımız bir kücük cennet bahçesi. Sanki bir kaç kilometre ötemizde binalar yokmuş gibi, kalabalık arasından çıkıp gelmemiş gibi elimizde ki  ekmekleri göldeki kocaman balıklara atıyor, onların ekmek kapma yarışlarını ve ördeklerin birbirleriyle kavgalarını izliyoruz.

Sessizlikte mangalımızın dumanları köze dönüşsün beklerken gölü seyrediyoruz, karşıdaki kücük kumsala takılıyor insanın gözleri, sessizce süzülüp önümüzden geçen kuğuları izliyoruz.