Geçtiğimiz haftasonunu biraz eğlenceye ayıralım dedik. Ceren’in getirdiği hepsi 5 olan karnenin hediyesi onun istediği eğlence ve yüzmenin bir arada olduğu Su kayağı parklarından biri oldu. Karne günü yaşadığımız güneş çarpmasının verdiği yüksek ateşin üzerinden geçen, sadece bir gün dinlenmenin ardından çok sevdiğimiz!! Güneşin altında yeni bir gün geçirmek arzusu galip geldi. Her ne kadar “bak yine etrafı beyaz beyaz görürsün yine ateşin çıkar ve yine  iğne olursun” desem de “havuzdan çıkmam anne” yalvarmalıyla yola koyulduk. Sanki havuzdayken güneşte saklanacak, güneş onu görmeyecek ve sanki ben onun havuzdan çıkacağı gibi bir yanılgıya giriyorum.

Bugün Marmaris'te Güneş yaramaz bir çocuk gibi yüzünü sakladı. Oysa hava Güneşe öylesine aşık olmuştu ki onun yokluğunu görünce göz yaşlarını tutamadı...Ağladı..

Ben yüzümü ona çevirdim o gözyaşlarını saçlarımda, yanaklarımda, alnımda dudaklarımda, göz kapaklarımda, ellerimde hissedebilmek için... Islandım aşkın gözyaşlarıyla.. Ilıklığını hissettim.. acizliğini..

Tuhaf bir duygu bu.. Yani bir sabah uyanıyorsunuz ve gözlerinizi başka bir evde, başka bir duvara bakan yatakta, başka bir manzaraya bakan pencereye bakarken yakalıyorsunuz. Sonra sokağa çıkıyorsunuz ve aradığınızı bulabileceğiniz, elinizdeki ihtiyaç listesindekileri alabileceğiniz tek bir dükkanın bile yerini bilmediğinizi farkediyorsunuz.  Bir caddenin köşesini dönerken karşınıza ne çıkacak bilmiyorsunuz. 5 yıl önce aynı şeyleri yaşamış olsam da yine de bazen kendimi sokakta kaybolmuş küçük bir kız gibi hissetmeme engel olamıyorum. Hep aynı cümle beynimde yankılanıyor "eee nereye gideceğim şimdi"