Tuhaf bir duygu bu.. Yani bir sabah uyanıyorsunuz ve gözlerinizi başka bir evde, başka bir duvara bakan yatakta, başka bir manzaraya bakan pencereye bakarken yakalıyorsunuz. Sonra sokağa çıkıyorsunuz ve aradığınızı bulabileceğiniz, elinizdeki ihtiyaç listesindekileri alabileceğiniz tek bir dükkanın bile yerini bilmediğinizi farkediyorsunuz.  Bir caddenin köşesini dönerken karşınıza ne çıkacak bilmiyorsunuz. 5 yıl önce aynı şeyleri yaşamış olsam da yine de bazen kendimi sokakta kaybolmuş küçük bir kız gibi hissetmeme engel olamıyorum. Hep aynı cümle beynimde yankılanıyor "eee nereye gideceğim şimdi"

Böyle zamanlarda tatlı bir heyecan oluyor yüreğimde kıpır kıpır. Bazen kendimi yeni bir sayfa açtım hayatımda gibi hissediyorum bazen de yaşantımda yeni bir mekan sadece diyorum. Her şeye sıfırdan başlamak böyle bir duygumu acaba onu da bilmiyorum.

Hani özlemiyorum dersem yalan olur. Bazen özellikle de bir otobüs gördüğümde şeytan dürtüyor beni. Atlayasım geliyor kapısından kimse görmeden. Başımı koysam hemen koltuğa gözlerimi kapasam ve açtığımda kendimi Çanakkale'de bulsam diyorum. Sonra içimden bir ses benimle konuşuyor "Orası da memleketin değil ki aslında. Orayı sevdiğin gibi burayı da seveceksin belki buradan da ayrılmak istemeyeceksin." Doğru söylüyor biliyorum içimdeki ses ama bilmediği şey ben dostlarımı özlüyorum, anılarımı özlüyorum, sığınağımı özlüyorum en çok. 

Çevrem güzel beğendim ben bu şehri. Ama tuhaftır daha önce tatile gelmiştim hiç böyle hatırlamıyorum. Şimdi bakış açım mı farklı acaba?Tansaş ve çervesinin merkez olduğunu öğrendim bu bir kaç günde. Onun çevresine odaklandım. Gözlerim etrafımda bikiniyle gezen kızlara alışmaya başladı. Ben bu aşırı sıcaklarda giydiğim iş kıyafetleri ile öğlen paydosu yaparken  yan masada  oturan yada sokakta yürürken yanımdan geçecek bikinili kızlara kem gözle bakmamak için alışmaya çalışıyorum varlıklarına. Sonra pahalı bir şehir derlerdi ama bana o kadar pahalı gelmedi bilmiyorum daha kazık yemedim belki de ondan. Yiyince söylerim. 

Böyle işte. Fotoğraflardan tanıyan bilir ben artık Marmaris'teyim.

Bu sefer yalnız değilim biliyorum sizler varsınız yanımda. 

Yeni bir yaşam, yeni bir iş, yeni bir ev, yeni gezilecek yerler, yeni heyecanlar...

Yeni günlerde, yeni güzelliklerde, yeni dostlarda, yeni gezilerde..

Göreceğiz bakalım Marmaris bize neler getirecek..

Hep beraber..