Bugün Marmaris'te Güneş yaramaz bir çocuk gibi yüzünü sakladı. Oysa hava Güneşe öylesine aşık olmuştu ki onun yokluğunu görünce göz yaşlarını tutamadı...Ağladı..

Ben yüzümü ona çevirdim o gözyaşlarını saçlarımda, yanaklarımda, alnımda dudaklarımda, göz kapaklarımda, ellerimde hissedebilmek için... Islandım aşkın gözyaşlarıyla.. Ilıklığını hissettim.. acizliğini..

Doğayla havanın kucaklaşmasını omuz omuza vermesini kıskanıyor Güneş. Gösteriyor sakladığı yüzünü tekrar havaya.. Hatta kücük buketler halinde gökkuşağı gönderiyor yarine...

affedilmek üzere.

Havada aşk kokusu..
Yağmurun toprakla birleşmesiyle ten kokusu..
Derin derin içime çekiyorum
Burnum sızlıyor, genzim yanıyor..
Bende kıskanıyorum bu aşkı bu sevgiyi
Daha iyi hissedebilmek istiyorum
Çıplak ayak basıyorum toprağa
Yağmurun ıslaklığı
Gözyaşlarının duruluğu ılıklığı
Ayaklarımın altında ezilirken yapraklar
Boyunlarını bükerken otlar bana karşı
Derin bir haz duyuyorum içimde

Patika yolda yürürken
Bir ozan sesi geliyor uzaktan uzaktan
Küçük bir ses inceden başlıyor
Koca ormanda tek bir ses... yalnız çıplak...
Bülbül müdür? Saka mıdır Allahım nedir bu?
Tek başına kendimden geçirdi beni.
Ağıt yakıyor sanki aşka
Yoktu ona karşılık veren
Neden tek başına ötüyor? diye düşünüyorum kendi kendime
Gözlerimi kapatıp bekliyorum ona gelecek karşılığı

Boşuna bir bekleyiş bu
Tek başına ağıt devam ediyor yanık sesli ozandan
Bütün doğa sessiz.. her yer sus pus..
Kimdir bu aşık diyorum görmeye çalışıyorum
Ama göremiyorum sık dallar arasında
Yapraklar saklıyorlar ozanı benden

Mevsim kış.. ama sonbahar gibi.
Sonbahar sıcak tıpkı aşk gibi...
Havada toprak kokusu tıpkı sen gibi...

Fotoğraflar Marmaris Günnücek Parkı