Bu günlerde biraz mahsun bir kız oldum ben. Canım yazmak, bir yerleri anlatmak istemiyor. Halbuki anlatacağım yerler listesi uzadıkça uzadı. Oysa ben bana yakışmayacak kadar sakin bir kadın tavırları içinde günlerimi geçiriyorum. Sakinlik ve ben pek yanyana duran bir ikili değiliz halbuki. Keyifli bir günün sükunet içinde geçen havası içinde ani parlayan, gözlerinden şimşekler çakan, sesi yüksekten uçan bir profil çizebiliyorum. Bu yüzden üzerimdeki bu gevşekliğin, hararet göstergesinde ki inişin sebebi acaba orta yaşın bana verdiği ruhani etki mi? İçimdeki yaramaz duruluyor mu yoksa... niye olmasın..

Hayallerimi sık sık durgun denizin üzerinde aheste aheste ilerleyen küçük bir yelkenli süslüyor. Güneş yakmasın hafif hafif gözleri kapalı yüzümü ısıtsın, meltem hafif hafif dokunup geçsin. Hayalleri süsleyen hep bir sakinlik nedense...

Anneme gittiğim geçen haftalarda kimseyi  uyandırmamak için çok sessiz hareket ettiğim bir sabahın erken saatlerinde elimi uzattığım çekmecede yıllar öncesine ait günlüklerimi seyrettim uzun uzun. Onların sadece kapaklarına dokunabilme cesaretim var.  Tek bir sayfasını bile açamıyorum. Benim gibi çocukluğu ve gençliği çok mutlu geçmiş biri için yadırganacak bir şey sanırım ama bundan korkuyorum. Sanırım hayatla ilgili kontratımı sorgulamama sebep olacağını düşünüyorum.

Aslında hepimiz çok kereler arkamıza bakar ve keşkelerimizi sorgularız. Ama bir günlüğü okuyup o anlara bugünün penceresinden bakarken o sayfalardan çok keşkeler çıkar mı acaba? düşünüyorum. Acaba kaç keşkem var. Keşke böyle yapmasaydım diye sorarsam ne çıkacak karşıma... Yaşamla yaptığımız kontrata bakıp benim bugün şu an burada olmamı sağlayanın değiştirmek istediğim keşkeler hatta yanlışlar olduğunu düşünüyorum. Bu yüzden bana bir şans verlise bile aynı keşkeler ile birlikte sanırım aynı sayfaların altına imza atardım. Siz ne düşünüyorsunuz...