"Araba hızlanır hızlanmaz dışarı çıktım. Botlarımı ve çoraplarımı çıkardım, karda yalınayak üç defa okulun etrafında dolandım. Gerçek ayak izleriydi, Robinson Cruose'unkiler gibi. Yerde kum yerine kar vardı; bilinmeyense bendim. Üçüncü turun sonunda ayaklarım soğuktan mavi bir renk almıştı. 

Ben artık Mavi-Ayaklı bir Apaçiydim. Çoraplarımı ve pabuçlarımı koridorda ayağıma taktım."

"Babam, annemin botlarını suratımın tam ortasına yapıştırdı. Botların topuklarıyla dudaklarımı bükerek onları yavaşça döndürüyordu. Tokadı andıran o soğuk sesiyle konuşuyordu.

-Bu botları giyeceksin.

Mutfağın kapısına dayalı, sırtımı donduran camın kırağına yapışık bir vaziyetteydim. Önüm korkudan kan ter içinde kalmış, arkamsa donuyordu. 

-Onları giyeceksin, hatta onları giyene kadar pestilini çıkarmış olsam da onları giyeceksin. Beni bekletirsen daha fena olacak."

Kitabın hemen hemen her sayfasında aile içi şiddeti hissetim. Bir çocuğun gözünden yazıldığı düşünülürse bütün büyüklerin şiddete başvurduğu gibi bir durum çıkıyor ortaya. Sürekli içen, çocuklara pislik gibi bakan bir büyük insan kavramı. Nefret edilen çok fazla abartılı cezalar veren ve ceza vermek için fırsat kollayan bir öğretmen. Ve sürekli büyüklerden intikam almak isteyen, kendisine acı verenlere diş bileyen bir çocuk.  

Kitabı almama belki de en büyük etken bu kapak fotoğrafı oldu. Çocuğun yüzünde ki bir şeyi başarmanın verdiği o büyük gurur. Sizde benim gördüğüm bu ifadeyi görebiliyormusunuz?