"Biliyorum, imkansız aşk bu! Ama hükmedemiyorum kendime.." demişti Murat.

"Çünkü, YÜREĞİM SENİ ÇOK SEVDİ!..."

Ardından da dizelere dökmüştü sevdasını.

"Yüreğim seni çok sevdi

o yürek talan

o yürek yangın yeri

o yürek seni istiyor

bir tek seni..."

Güzel sessiz, sakin bir akşam, güzel bir kitaba ayrılacak saatler ve onu tamamlayan bir fincan sıcak salep. Uzun süredir okumadığım aşk romanlarına güzel bir dönüş oldu Yüreğim Seni Çok Sevdi.

Bir sevda masalı, destansı bir aşk.. demiş yazar. Herkesin kendinden bir şeyler bulabileceği kadar gerçek...

Aslı bir deli kız, hayat dolu cıvıl cıvıl, uçarı..Akıl ve mantığı kendinden bir adım önde giden, yüreğini duygularının sesine kapatmış, yalnızca özgürlüğüne aşık... Baba parasıyla, ismiyle hareket etmekten nefret eden, asi, dikbaşlı bir genç kız...

Murat neşeli, tatlı dilli, kömür karası gözlerinde neşe pırıltılar saçan Bursa'lı zengin bir iş adamının oğlu, bir evin bir oğlu.. Babasının izinden gidecek geleceğin iş adamı..

Ve bu iki genci bir araya getiren yer İstanbul Teknik Üniversitesi.

Delicesine bir aşka tutulur Murat ve Aslı. Nazım Hikmet'in dizeleri eşlik eder aşklarına, şiirle dile gelir sevdaları. Aslı ne kadar dirensede kendi içinde yaşar bu aşkı. Ama her gününde aklı ve yüreğiyle çatışır.

Gözlerine bakarken

güneşli bir toprak kokusu vuruyor başıma,

bir buğday tarlasında, ekinlerin içinde

kayboluyorum...

Yeşil pırıltılarla uçsuz bucaksız bir uçurum,

durup dinlenmeden değişen ebedi madde gibi gözlerin;

sırrını her gün bir parça veren

fakat hiç bir zaman

büsbütün teslim olmayacak olan...

Bir aşkta engeller varsa bunu birlikte savaşarak mı aşmalı? Aşılabilir mi bütün dikenli yollar. Siz geleceğiniz üzerine yaptığınız bütün planları alt üst eden, onlara ters, size ters bir sevdaya düşseniz herşeyi körü körüne bırakabilir misiniz? Aşk herşeyi yener mi?

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da

hatta sevda yüzünden ölmek de ayıp değil,

bütün iş Tahir'le Zühre olabilmekte

yani yürekte.

Aklın sevda karşısında galibiyeti.. Gelecek ile ilgili hayallerinin gerçekleşmesi aşkın verdiği mutluluğu verir mi insana? Sormak lazım kendimize.Okuyanı da geçmişe götüren, kendi içinde hesaplaşmalar yapmasını sağlayan bir kitap.

"Kızım! Nasılsın bitanem? Nasılsın Aslım?"

Gerisini duymuyorum bile...

ASLIM!!!

Şu ana kadar ki tüm sözlerin toplamından kat be kat etkili bu sözcük, depremler salıyor yüreğime...Soluklarım damarlarımdaki kanın hızlı dolamına yenik düşmüş.. Bedenim amansız bir titreme nöbetinin pençesinde...

Kızının adı Aslım! Benim adımı koymuş ona. Bu gerçeği beynimin hiçbir köşesine yerleştiremiyorum. İnanamıyorum bunu yapabildiğine..

Telefonu kapatıp bana döndüğünde, gün ışığına çıkardığı örselenmiş duygularıyla benden kalır yanı yok.

"Evet" diyor. "Aslım, dedim ona! Her solukta özgürce Aslım, diye haykırabilmek için... Son nefesimi verirken de dudaklarımda adının olacağından eminsin artık, değil mi"

........

bir adın kalmalı geriye

bir de o kahreden gurbet

beni affet

KAYBETMEK İÇİN ERKEN, SEVMEK İÇİN ÇOK GEÇ...